نراد کوهی – SUBALPINE FIR

0

نام علمی :ABIES LASIOCARPA
خانواده :PINACEAE – کاجیان
بومی منطقه :آمریکای شمالی
نام های دیگر : Rocky Mountain fir

نراد کوهی

خصوصیات گیاهشناسی:

نراد سرده‌ای از درختان همیشه‌سبز و سوزنی‌برگ است. این جنس در حدود ۴۰ گونهٔ درختی در مناطق معتدل نیم‌کره شمالی دارد.
نراد کوهی درختی است به ارتفاع ۱۸ تا ۳۰ متر و قطر تاج پوششی آن به ۱۲ تا ۱۸ متر می رسد. این درخت درختی منظم و کاملاً هرمی شکل بوده که از سطح زمین پوشیده از شاخه های مطبق فاصله دار است که در قسمت های فوقانی افراشته تر و در قسمت های تحتانی آویخته اند، هر شاخه دارای شاخه های جانبی مسطح می باشد. پوست تنه خاکستری رنگ است. رنگ برگ ها در درختان جوان از سبز – زرد تا آبی – سبز متغیر بوده، با گذشت زمان مایل به سفید می شود.
برگ ها کوتاه، شق و سوزنی شکل و نوک تیز بوده، ۲ تا ۶.۵ سانتیمتر طول داشته و به صورت متراکم شاخه ها را می پوشانند.
میوه ها مخروط های استوانه ای شکل مایل به بنفش، سبز زیتونی یا زرد – سبز تیره به طول ۵ تا ۱۴ سانتیمتر که بر روی شاخه ها به صورت ایستاده قرارمی گیرد.
ساقه اصلی درخت نرّاد ممکن است پوشیده از فلس و کرک و یا صاف باشد. هرس یا شکستن شاخه ها موجب انشعاب آنها می شود. شاخه های جوان که معمولاً نسبت به ساقه اصلی زاویه باز دارند در اواسط بهار ظاهر می شوند. این شاخه ها سبزِ مایل به زرد و یا زیتونی هستند.
ریشه های این گیاه عمقی بوده و دارای سرعت رشدی متوسط تا کُند است.

شرایط محیط رشد:

بهترین آب و هوا برای درختان نراد، آب و هوای مدیترانه ای است. این گیاه سرما را تحمل نموده و در آب و هوای سرد نیز رشد خوبی دارد.
درخت نراد نمی تواند خاک هایی را که بیش از حد مرطوب، اسیدی و خشک باشند تحمل کند. خاک لومی سبک، عمیق، غنی و مرطوب را ترجیح می دهد. خاک خشن و خشک و تابش مستقیم آفتاب را تحمل می کند ولی خاک رس سنگین را نمی پذیرد. در سایه رنگ سوزن ها سبز می شود. رنگ آبی فقط در آفتاب کامل نمایان می شود.
از نظر نیاز آبی بهتر است که ماهانه یک بار آبیاری عمقی انجام شود.

کاربردها:

درخت نراد در صنایع چوب و کاغذسازی کاربرد دارد و بسیاری از باغداران آن را به عنوان یک گونه زینتی به صورت تک درخت می کارند.
از این درخت به خاطر بوی خوش برگ هایش و دیر خشک شدن برگ ها معمولاً به عنوان درخت کریسمس استفاده می شود.

تکثیر:

تکثیر این گیاهان از طریق کشت بذرها صورت می گیرد. بذرهای آنها دارای نوعی خفتگی به نام میان خفتگی است که تا برطرف نشود، بذرها سبز نمی گردند. سرمادهی به میزان زیادی جوانه زنی را می افزاید اما در هر حال بذر بدون سرمادهی نیز سرانجام جوانه می زند. برای بذر این درختان از سرمادهی مرطوب استفاده می شود و تا زمانی که دمای خاک بالا نرفته و گرم نشود، جوانه نمی زنند. دمای بهینه ی جوانه زنی، بین ۲۰ تا ۳۰ درجه سانتیگراد است. بذرهای این گونه ها، در فصل سرد پاییز یا پس از تیمارهای سرمایی، در بهار کشت می شوند.

اوایل پاییز تا اواخر زمستان زمان مناسبی برای جابجا نمودن درختان همیشه سبز است. برای جابجا کردن نهال لازم است ابتدا قدری از خاک های سطحی باغچه را با کود پوسیده مخلوط نموده و گودال را آماده کنیم. وقتی نهال در گودال قرار گرفت و اطراف آن با خاکی که قبلاً آماده شده پر شد، خاکِ اطراف نهال را فشرده می کنیم. بعد از کاشت لازم است بلافاصله آبیاری انجام شود. آبیاری را به طور مرتب انجام داده و همه ساله به وسیله کود پوسیده حیوانی نهال را تقویت کنید.

: منابع
http://best-floriculture.mihanblog.com/post/155
http://dendro.cnre.vt.edu/dendrology/syllabus/factsheet.cfm?ID=174
http://en.wikipedia.org/wiki/Abies_lasiocarpa
http://www.hawzah.net/fa/magazine/view/3992/5192/53999/
روحانی، غ. ۱۳۸۴. راهنمای انتخاب و داشت درختان زینتی در فضای سبز. انتشارات آییژ، چاپ دوم.

 

۰