هلو – PEACH

0

نام علمی :PRUNUS PERSICA
خانواده :ROSACEAE – گل سرخیان
بومی منطقه :چین
نام های دیگر :-

هلو

دانستنی های علمی:

مبدأ هلو نواحی گرم چین است که در آنجا از حدود ۳۰۰۰ سال پیش از میلاد مسیح کشت می شده است. در حال حاضر جنگل های گسترده ای از گونه های وحشی هلو در چین وجود دارد.

خصوصیات گیاهشناسی:

هلو درختی است که تا ۴ تا ۱۰ متر ارتفاع رشد می کند. برگ های آن نیزه ای شکل، به طول ۷ تا ۱۶ سانتیمتر و عرض ۲ تا ۳ سانتیمتر و با رگبرگ های پرمانند می باشند.
گل ها در بهار و قبل از برگ ها به وجود می آیند. این گل ها منفرد یا دوتاییف به قطر ۲.۵ تا ۳ سانتیمتر، به رنگ صورتی و دارای پنج گلبرگ می باشند. گل هلو، به صورت جانبی، از یک جوانه ساده روی شاخه یکساله به وجود می آید. بیشتر ارقام هلو خودبارورند.
گرده افشانی می تواند توسط باد انجام شود ولی کندوگذاری، مقدار محصول را بالا می برد.

میوه هلو توسط مقدار زیادی کرک پوشیده شده است. گوشت میوه ممکن است سفید و یا زرد و در اطراف هسته قرمز رنگ باشد. هسته ممکن است به گوشت چسبیده یا از آن جدا باشد. انواع هسته جدا، به خاطر گوشت نرم و پر آبی که دارند برای مصرف به صورت تازه، و انواع هسته چسبان برای کمپوت سازی مناسبند.
در حال حاضر در دنیا صدها رقم مختلف زیر کشت است، که مهمترین انها از نظر سطح زیر کشت، البرتا، ردهیون و جی.اچ.هیل می باشند که هر سه در ایران نیز کشت می شوند و هر کدام دارای انواع متفاوتی مانند زودرس، دیررس و غیره می باشند. در ایران حدود ۹۰ رقم مختلف هلو وجود دارد که از مهمترین آنها می توان هلوی مشهدی، هلوی حاج کاظمی و هلوی انجیری را نام برد.

شرایط محیط رشد:

پایداری هلو در برابر سرمای زمستانه از سیب و گلابی کمتر و تقریباً مشابه به است. برای هلو، سرمای کشنده به طور معمول حدود -۲۱ درجه سانتیگراد است ولی اگر هوا به سرعت سرد شود در دماهای -۹ الی -۱۳ درجه نیز جوانه ها و حتی شاخه های جوان خشک می شوند. نیاز سرمایی هلو برای بیرون آمدن از استراحت زمستانه ۴۰۰ تا ۱۰۰۰ ساعت دمای زیر ۷ درجه سانتیگراد می باشد. هلو، در برابر گرمای تابستان، مقاومتر از سیب است و در تابستان های گرم، میوه آن مانند گلابی از کیفیت بهتری برخوردار می شود.
ریشه های هلو در برابر کمبود تهویه خاک بسیار حساس است و از غرقاب شدن به شدت آسیب می بیند. این درخت برای بهترین رشد به خاک های به نسبت سبک، با ژرفای ۱ تا ۱.۵ متر و زهکش کامل نیاز دارد. هلو ۲ تا ۳ سال پس از کشت آغاز به گل دادن کرده، اولین میوه اقتصادی خود را در سال چهارم یا پنجم تولید می کند.
عمر اقتصادی هلو حدود ۱۰ سال است و از آن به بعد، باردهی آن کم می شود و باید درخت را قطع کرد.
در هلو، به طور معمول، تعداد میوه تشکیل شده بسیار بیشتر از حد تحمل درخت است و این گیاه باید به طور حتم تنک شود.
هلو معمولاً به روش جامی پیرایش و پس از باروری، هر ساله به شدت هرس می شود تا تشویق به تولید شاخه های جوان، که در سال بعد گل و میوه خواهند داد، گردد.

ارزش غذایی:

هر صد گرم از بخش خوراکی (میوه های) این گیاه دارای ۱۶۵ کیلوژول (۳۹ کیلوکالری) انرژی، ۹.۵۴ گرم کربوهیدرات ها، ۸.۳۹ گرم قند، ۱.۵ گرم فیبر، ۰.۲۵ گرم چربی، ۰.۹۱ گرم پروتئین، ۱۶ میکروگرم ویتامین آ، ۱۶۲ میکروگرم بتاکاروتن، ۰.۰۲۴ میلیگرم تیامین، ۰.۰۳۱ میلیگرم ریبوفلاوین، ۰.۸۰۶ میلیگرم نیاسین، ۰.۱۵۳ میلیگرم پانتوتنیک اسید، ۰.۰۲۵ ویتامین ب۶، ۴ میکروگرم فولات (ویتامین ب۹)، ۶.۱ میلیگرم کولین، ۶.۶ میلیگرم ویتامین ث، ۰.۷۳ میلیگرم ویتامین ای، ۲.۶ میکروگرم ویتامین کا، ۶ میلیگرم کلسیم، ۰.۲۵ میلیگرم آهن، ۹ میلیگرم منیزیم، ۰.۰۶۱ میلیگرم منگنز، ۲۰ میلیگرم فسفر، ۱۹۰ میلیگرم پتاسیم، ۰.۱۷ میلیگرم روی و ۴ میکروگرم فلوراید می باشد.

تکثیر:

افزایش هلو به روش پیوند انجام می شود. بهترین پایه برای هلو، دانهال های خود هلو است ولی این گیاه را می توان روی پایه های زردآلو، بادام و آلو نیز پیوند زد
با به کار بردن گیلاس چینی به عنوان پایه، توانسته اند هلوهای پاکوتاه و نیمه پاکوتاه تولید کنند.
فاصله کشت برای ارقام معمولی هلو، ۶ تا ۷ متر است و در یک باغ خوب می توان انتظار ۴۰ تا ۵۰ تن محصول در هکتار داشت. در روش های داربستی فواصل کشت کمتر و مقدار محصول بسیار بیشتر است و تا ۱۱۰ تن در هکتار نیز می رسد.

: منابع
http://en.wikipedia.org/wiki/Peach
http://www.fruit-crops.com/peach-prunus-persica/
http://www.pfaf.org/user/plant.aspx?latinname=Prunus+persica
خوشخوی، م.، شیبانی، ب.، روحانی، ا. و تفضلی، ع.ا. ۱۳۸۳. اصول باغبانی. انتشارات دانشگاه شیراز، چاپ دوازدهم، ۵۹۶ صفحه.

 

۰