ملک الشعرای بهار-سعدیا! چون تو کجا نادره گفتاری هست؟

0

سعدیا! چون تو کجا نادره گفتاری هست؟                        یا چو شیرین سخنت نخل شکرباری هست؟

یا چو بستان و گلستان تو گلزاری هست؟                        هیچم ار نیست، تمنای توام باری هست

مشنو ای دوست! که غیر از تو مرا یاری هست                        یا شب و روز بجز فکر توام کاری هست »

***

لطف گفتار تو شد دام ره مرغ هوس                        به هوس بال زد و گشت گرفتار قفس

پایبند تو ندارد سر دمسازی کس                        موسی اینجا بنهد رخت به امید قبس

« به کمند سر زلفت نه من افتادم و بس                        که به هر حلقه‌ی زلف تو گرفتاری هست »

***

بی‌گلستان تو در دست بجز خاری نیست                        به ز گفتار تو بی‌شائبه گفتاری نیست

فارغ از جلوه‌ی حسنت در و دیواری نیست                        ای که در دار ادب غیر تو دیاری نیست!

« گر بگویم که مرا با تو سر و کاری نیست                        در و دیوار گواهی بدهد کاری هست »

***

دل ز باغ سخنت ورد کرامت بوید                        پیرو مسلک تو راه سلامت پوید

دولت نام توحاشا که تمامت جوید                        کب گفتار تو دامان قیامت شوید

« هرکه عیبم کند از عشق و ملامت گوید                        تا ندیده است تو را، بر منش انکاری هست »

***

روز نبود که به وصف تو سخن سر نکنم                        شب نباشد که ثنای تو مکرر نکنم

منکر فضل تو را نهی ز منکر نکنم                        نزد اعمی صفت مهر منور نکنم

« صبر بر جور رقیبت چه کنم گر نکنم؟                        همه دانند که در صحبت گل خاری هست »

***

هرکه را عشق نباشد، نتوان زنده شمرد                        وآن که جانش ز محبت اثری یافت، نمرد

تربت پارس، چو جان جسم تو در سینه فشرد                        لیک در خاک وطن آتش عشقت نفسرد

« باد، خاکی ز مقام تو بیاورد و ببرد                        آب هر طیب که در طبله‌ی عطاری هست »

***

سعدیا! نیست به کاشانه‌ی دل غیر تو کس                        تا نفس هست، به یاد تو برآریم نفس

ما بجز حشمت و جاه تو نداریم هوس                        ای دم گرم تو آتش زده در ناکس و کس!

« نه من خام طمع عشق تو می‌ورزم و بس                        که چو من سوخته در خیل تو بسیاری هست »

***

کام جان پر شکر از شعر چو قند تو بود                        بیت معمور ادب طبع بلند تو بود

زنده جان بشر از حکمت و پند تو بود                        سعدیا! گردن جانها به کمند تو بود

« من چه در پای تو ریزم که پسند تو بود؟                        سر و جان را نتوان گفت که مقداری هست »

***

راستی دفتر سعدی به گلستان ماند                        طیباتش به گل و لاله و ریحان ماند

اوست پیغمبر و آن نامه به فرقان ماند                        وآن که او را کند انکار، به شیطان ماند

« عشق سعدی نه حدیثی است که پنهان ماند                        داستانی است که بر هر سر بازاری هست »

۰