ملک الشعرای بهار_از من گرفت گیتی یارم را

0

از من گرفت گیتی یارم را                        وز چنگ من ربود نگارم را

ویرانه ساخت یکسره کاخم را                        آشفته کرد یکسره کارم را

ز اشک روان و خاک به سر کردن                        در پیش دیده کند مزارم را

یک سو سرشک و یک‌سو داغ دل                        پر باغ لاله ساخت کنارم را

گر باغ لاله داد به من، پس چون                        از من گرفت لاله عذارم را؟

در خاک کرد عشق و شبابم را                        بر باد داد صبر و قرارم را

بر گور مرده ریخت شرابم را                        در کام سگ فکند شکارم را

جام می‌ام فکند ز کف و آن گاه                        اندر سرم شکست خمارم را

بس زار ناله کردم و پاسخ داد                        با زهر خند، ناله‌ی زارم را

گفتم بهار عشق دمید اما                        گیتی خزان نمود بهارم را

گیتی گنه نکرد و گنه دل کرد                        کاین گونه کرد سنگین بارم را

باری، بر آن سرم که از این سینه                        بیرون کنم دل بزه‌کارم را

۰