رودکی-ابیات‌پراکنده از مثنوی بحر هزج

0

شبی دیرند و ظلمت را مهیا                     چو نابینا درو دو چشم بینا

***

درنگ آر ای سپهر چرخ وارا                     کیاخن ترت باید کرد کارا

***

چراغان در شب چک آن چنان شد                     که گیتی رشک هفتم آسمان شد

***

چو یاوندان به مجلس می گرفتند                     ز مجلس مست چون گشتند رفتند

***

نیارم بر کسی این راز بگشود                     مرا از خال هندوی تو بفنود

***

اگرچه در وفا بی شبهی و دیس                     نمی‌دانی تو قدر من ازندیس

***

بود زودا، که آیی نیک خاموش                     چو مرغابی زنی در آب پاغوش

***

الهی، از خودم بستان و گم کن                     به نور پاک بر من اشتلم کن

***

سر سرو قدش شد باژگونه                     دو تا شد پشت او همچون درونه

***

تو ازفرغول باید دور باشی                     شوی دنبال کار و جان خراشی

***

به راه اندر همی شد شاهراهی                     رسید او تا به نزد پادشاهی

***

بهشت آیین سرایی را بپرداخت                     زهر گونه درو تمثال‌ها ساخت

ز عود و چندن او را آستانه                     درش سیمین و زرین پالکانه

۰